Home / ادب / سرائیکی افسانہ کھیڈ دی ڈوجھی قِسط | طلعت نقی

سرائیکی افسانہ کھیڈ دی ڈوجھی قِسط | طلعت نقی

سارا ڈینہہ شادو دا پریشانی تے سوچیں وِچ گزریا جو جوان ایویں کیوں ہوندن ، او تریمت کوں کیا سمجھدن  اپنڑی

ملکیت ، زمین دا ٹوٹا ، اونہاں دی عیاشی دا سامان ، آپو تھیونڑ آلا کوئی پھل ، جیکوں آندیں ویندیں کوئی جوان

دِل رکھیا تاں کھاؤسی نہ تاں تروڑ تیں چکھسی تیں وت بھنوا سٹیسی ۔

ہِک پاسو شمل خاں نازو غریب کوں پھسائی کھڑے تیں ڈوجھے پاسو میڈو گندی اکھ رکھی کھڑے، نازو گالھی

کوں کئی دفعہ آکھیم جو شمل ہِک جاگیر دار ہے ،خان ہے ، امیر زادہ ہے ، او صِرف تیڈے جسم دا بھُکا ہے

تے میکوں وی چھیڑیندے ، پر اوندے سِر تے تاںعشق دا بھوت سوار ہے ،

میں کیا کراں ہنڑ   ایہے سوچاں سوچیندے شادو گھر دو ول آئی ۔ ڈوجھے ڈینہ وتاُوہا راند ۔ در در تھلی تھلی

ڈوہیں ڈوہیں سنگتانڑیاں  پیالے دے ہوکے مریندیاں کھلدیاں ہسدیاں وخت ٹپندیاںویندیاں ہن ۔ موسم پھرنڑ

نال شادو دا بھرا بختو ڈاڈھا بیمار تھی گیا ۔

چھوٹی موٹیاں بخار دیاں دوائیں شادو ڈیندیرہ گئی ، پیو ماء تاں ہا کائنا ۔ بختو کوں شادو دا آسرا تے سہارا ہا ۔

ہک نازو شادو دو آئی تاں شادو روندیبیٹھی ہئی ۔

” ہائے شادو بھینڑ نہ رو ، اللہ خیر کریسی بختو جلدی ٹھیک تھی ویسی ۔” نازو دعا کیتی 

"میں بہوں پریشان ہاں ، جیڑھا کجھ ہا بختو تے لا بیٹھی ہاں تے ول وی بختو ٹھیک نی پیا تھیندا ،

ڈاکدار آکھدے جو نمونیا تھی گئے تے تھبا پیسیں دا ہووے تاں میڈا بھرا ٹھیک تھیسی ، نا تاں ایندی جندڑی

کائنا بچسی ۔” شادو چنتے نال آکھیا 

"ایہو ارمان ہے جو تازی کر تے کھاونڑ والے اساں خانہ بدوش دو سرمایہ کتھوں آؤسی ، توں حوصلہ نہ ہار ۔”

اے آکھ تے نازو کلھی پیالے ویچنڑ ٹر پئی ، رست وچ اونکوں شمل خاں ٹکریا تے آُوں نازو دی بانہہ پکڑ

گھدی ۔

” نازو کتنا تڑپیسیں  ، میں ہنڑ تیڈی دوری برداشت نمہی کر سگدا ۔ خدا دا واسطہ ہئی میڈے حال تے رحم چا

کھا ، اج توں باغ اچ کائنا میڈے دیرے تے آؤسیں ۔ بابا سئیں اپنڑے سنگھتی کوں ملنڑ گئے ودن ،

اج توں نہ آیوں تاں میں کجھ کر گھنساں اپنڑے نال ۔”شمل خاں نفسیاتی حربہ استمعال کیتا  ۔

نازو ہک تریمت ہئی تے کئی ڈینہواریں توں شمل خان اُوندے پیریں ہتھیں پمدا کھڑا ہا جو اساں پیار کریندوں

اِتنیاں دوریاں چنگیاں نئی ہوندیاں ۔ اَخیر دل دے ہتھوں  مجبور تھی تے اُوں دیرے تے آونڑ دی ہامی بھری

تے اگوں تے لنگھ گئی ۔

شادو دے بھرا دی طبعیت وِگڑ گئی تے اُو ڈاکدار دو چا گئی ۔ ڈاکدار اُونکوں دوائیں دی وڈی ساری پرچی ہتھ وچ

ڈتی تے شادو دے اکھیں دے اگوں اندھارا تھی گیا ۔ شادو کنیں نہ تے پیسے ہن نہ کوئی بیا ذریعہ ہاسی ۔ اُو بے

مقصد اگوں تے ٹرنڑ لگ پئی ۔ ہک دم اوندے دماغ وچ شمل خان دا ناں آیا جو متاں اُو ہوندی مدد کرے چا

۔ وت اوندے اکھیں  دے اگوں اُوندیاں کجھ آہدیاں ، اشاریاں کریندیاں ، شیطانی کِھل والیاں اکھیں آیاں ۔

ایں وخت شادو دے سامنڑے صرف بھرا دی زندگی ہئی ۔ اُو سِدھی شمل خان دی وِساخ دو گئی تے سامنڑے

برانڈے اچ شمل خان بیٹھا ہئی ۔ شمل خان شادو کوں ڈِٹھا تاں نوکراں کئی بہانے نال روانہ کر ڈتس ۔

"شادو خیر تاں ہئی ، پریشان لگدی کھڑی ۔ ” شمل خان پچھیا 

اگلی قِسط پڑھنڑ کیتے کلک کرو

 

Check Also

سرائیکی افسانہ "ڈِڈھ دا دوزک” اکھ دی بُکھ وچوں | طلعت نقی

اوتری ، نامُراد ، لوبھِنڑ چور رَن ، تیکوں شرم نئی آئی ، ایویں کریندییں …

جواب دیں

آپ کا ای میل ایڈریس شائع نہیں کیا جائے گا۔

error: معذرت سئیں نقل دی اجازت کائینی