Home / ادب / سرائیکی افسانہ کھیڈ | اکھ دی بُکھ | طلعت نقی آخری قسط

سرائیکی افسانہ کھیڈ | اکھ دی بُکھ | طلعت نقی آخری قسط

چھیکڑی قسط

"خان میڈا بھرا زندگی تے ادھل اِچ لڑکیا کھڑے تے ڈاکدار جیڑھیاں دوائیں لکھ ڈتن اونکوں گھنڑ واسطے

میڈے کول پیسے کائنی ۔ اللہ سئیں کوں پتہ ہے جو اساں لوک غریب ہاؤں ساکوں اینجھے ڈکھ نہ ڈیوے ۔

پر اُو رب سوہنڑا مالک ہے اوندی رضا تے راضی ہوں ۔ ” شادو آکھیا

"شادو میں کنوں کیوں آئیں ۔ ” دل وچ شمل خاں سمجھ تاں گیا ہا 

” سائیں چھوٹا مونہہ ودی گالھ اے ۔ اگر تُساں اے دوائیں گھن ڈیوو تاں ساری عمر تُساکوں دعائیں ڈیندی

راہساں ۔” شادو آکھیا 

شمل خان اگوں تھی تے شادو دا ہتھ پکڑ تے آرام نال اندروں گھن آیا تے آکھیا ” نہ شادو نہ اے کوئی آکھنڑ

دی گالھ ہے پر تیکوں تاں پتے جو اے دنیا دا دستور ہے کجھ ڈے تے کجھ گھن ۔ اگوں باقی تیڈی مرضی ۔”

اُو ہوندا ہتھ پکڑ تے اندروں گھن آیا ۔

شادو دے اکھیں دے اگوں بیمار بھرا دی شکل آ گئی ۔ کمرے دے اندھارے وچوں روشنی وچ آونڑ توں

پہلوں شمل خاں اوندے ہتھ وچ نوٹ تھمائے تاں شادو اُجڑے والیں تے ترٹی روح نال دوائیں دی پرچی

چا تے ہسپتال دو ٹر پئی ۔ اِیں وخت ایویں لگدا ہا جیویں کوئی زندہ لاش ہووے عزت دے عوض شادو

اپنڑے بھرا دی زندگی بچا گھدی پر اُوندے اندر جیویں سبھ کجھ ختم تھی گیا ہووے ۔

"بی بی تیکوں اج اِتھائیں رہونڑا پوسی ، تہاڈا بھرا ہُنڑ خطرے توں باہر ہے ۔” ڈاکدار آکھیا 

شادو دیاں اکھیں ساونڑ دے بدلیں وانگ ویہہ پیاں ۔ اے پتہ نہی جو بھرا بچ ونجڑ دی خوشی دیاں ہن

یا آپنڑی عزت دے لٹیج ونجڑ دیاں ہن ۔ 

رات تھیونڑ لگی تاں نازو کوں شمل خان نال کیتے ہوئے وعدے ستایا ۔ نازو دل وچ آھدی رہی جو شادو وی

کائنی ۔ جو اوکنوں کوئی مشورہ کراں ۔ ایویں سوچیندیں سوچیندیں ونجڑ دا وخت آ گیا تے اُو وعدے دے مطابق

شمل خاں کوں ملنڑ اوندی وِساخ تے گئی ۔

"نازو میکوں اپنڑی محبت تے یقین ہا جو تاں ضرور آؤسیں ۔” شمل خاں آکھیا

” سئیں اساں غریب لوک ہاؤں ۔ ساڈا تہاڈا میل کیویں تھی سگدے ۔ اساں جہیں لکھاں لوگ تہاڈے اشارے

دے منتظر ہن ۔” نازو سچ الایا 

"پر نازو میں صرف تیکوں چہنداں تے ہنڑ میں تیڈی دوری برداشت نئی کر سگدا ” شمل خان تِکھے تِکھے سینے نال

لا گھدا ۔ نازو ہچکاونڑ لگ پئی تے شمل خاں کس کے اُونکوں پکڑیا ۔ آخر نازو ہک تریمت ہئی تے اُؤ وی

جذبات دے سمندر وچ ویہہ گئی تے جڈاں ہوش اِچ آئی بہوں کجھ گزر گیا ہے۔ طوفان تھم گیا ہا اُو جھٹکا

کھا تے سدھی تھی تے جو اے میں کیا کر ہاں ۔ پر ہنڑ کجھ نا تھی سگدا ۔ 

"خان اے چنگا نہی تھیا ۔” نازو شرم تے پچھتاوے وچ آکھیا 

"نازو پیار وچ اے سب چلدا رہ ویندے  توں پریشان نہ تھی میں ہمیشہ تیڈے نال ہاں میں زندگی دے کہیں

موڑ تے تیکوں کائنا چھوڑیساں ، جڈاں وی تیکوں میڈی ضرورت ہوسی میں تیڈے نال ہوساں ۔” شمل خاں

اُونکوں ترسلا ڈِتا 

"وڈے خان کوں پتہ لگسی جو میں اتھاں آئی ہم تاں اُو تہاڈے نال ناراض تھیسن ۔” نازو ڈر تے آکھیا 

"اج میں سارے نوکراں کوں چُھٹی ڈے ڈتی ہم ۔” شمل خان آکھیا

"وڈا خان کِڈے گئے ۔متاں آ ونجن ۔” نازو پُچھیا 

"نازو اج میں بہوں مجبور تھی گیا ہم تے بابا سئیں ہوریں گھر توں کڈھ چھوڑنڑ دی دھمکی ڈتی ہئی ۔”

شمل خان آکھیا 

"خان سئیں کیا گالھ ہے ۔ خیر تاں ہے ، تُساں کوں کیوں مجبور تھی گئی ہئی ۔” نازو پُچھیا 

” بابا سئیں اپنڑے سنگتی دھی نال میکوں پرناونڑ دی گالھ کرنڑ گئین پر میڈا دل ہمیشہ تیڈا ہے ، توں میڈا

یقین کر نازو ۔”شمل خان چلاکی نال آکھیا 

نازو اے گلھ سنڑی تاں جیویں ڈکھیں تے ارمانیں دا پہاڑ ترٹ پیا ،اوندے سر تے مونہہ دا رنگ وٹیج گیا ۔

دل وچ اے تاں پتہ ہس جو خان میڈے نال شادی کائنا کریسی کیا اُنہاں دا پیار صرف میڈے جسم کوں

حاصل کرنڑ دا ہک ڈُھونگ ہا ۔ کیا غریبیں دا پیار امیریں دی کھیڈ بنڑ گئے جو جیویں اُنہاں دا دل آکھسی

کھیڈسن ۔ کڈاہیں ساڈے جذباتیں نال ،کڈاہیں ساڈے جسمیں نال ، کڈاہیں ساڈی زندگی نال ۔ نازو

ہرے ہوئے جُواری آلی کار دیرے دی وِساخ توں باہر آ گئی تے آپنڑے کڑیئیں دو روانہ تھی گئی ۔

اگلے ڈہینہ دا سِجھ کوئی خوشی دا پیغام نہ گھن تے آیا بلکہ مایوسی ، ڈکھیں ، ارماناں، پچھتاویں دا ہک سنیہا گھن

تے آیا ۔ نازو شادو دو گئی اوندے بھرا واسطے تاں ڈوہیں ہک بئے کوں گل لا تے روونڑ پئے گیاں، ڈوہیں دے

دل وچ ہک اِینجھا ارمان ہا جیکوں اُو ڈوہیں ہک بئے نال نہ ونڈ سگدیاں ہن ۔

شادو دل وچ خیالیں دا سمندر ٹھاٹھاں مریندا پیا ہا تے نازو کوں ایویں لگدا پیا ہا جو جیویں شندگی ہک کھیڈ ہے

تے اساں غریب اِیں کھیڈ دیاں گیٹیاں ہاؤں تے امیریں دا دل جیویں چہندے اساکوں اِتھاں چا تے اُتھاں

چا سٹیندے ۔ تے وت ہک شکوہ عرش دو پرواز کیتا جو واہ اللہ سئیں آ تیڈی ونڈ تے تیڈی رضا تے راضی تھیووں ہا یا اونہاں پیسے آلیں دی کھیڈ دا حصہ بنڑِوں ۔ 

ختم شُد۔

 

Check Also

میکوں یاد ہے ساڈیاں سالھیں دے پِچھاڑے کِنوں تحریر سئیں باسط بھٹی

میکوں یاد ہے ساڈیاں سالھیں دے پِچھاڑے کِنوں ہک باغ ہا۔ وَٹ وٹ نال گھاٹیاں …

جواب دیں

آپ کا ای میل ایڈریس شائع نہیں کیا جائے گا۔