Home / ادب / سرائیکی افسانہ کھیڈ | اکھ دی بُکھ | لکھاری طلعت نقی پہلی قسط

سرائیکی افسانہ کھیڈ | اکھ دی بُکھ | لکھاری طلعت نقی پہلی قسط

پیالے گھنو پیالے۔ گلی گلی تے در در ہوکے لیندیاں نازو تے شادو آپت وچ گالھیں کریندیاں، کھلدیاں، ہسدیاں

ہک گھر ویندیں تے کجھ پیالے وک ویندن تے وت ڈوجھے گھر وچ گئین۔

قسمت دی گال اے ہئی اُو ڈوہائیں فقیریڑیاںتے کڑی تے رہنڑ والیاں لگدیاں ہی کائنا ہن ،جیڑھاں انہیں ڈہدا ہا

تے اوں کوں انہاں اللہ دی بنڑت  تے حیرانی تھیندی  ہئی جو فقیریڑیاں پیالے ویچنڑ والیاں تیں کِڑی لا تے رہنڑ

والیاں دی اِتلی سوہنڑیاں وی تھی سگدِن ۔

سویلھے کوں چاہ پانڑی پی تیں ڈوہیں کٹھے ٹُر پوندیاں تے شام کوں کٹھے ولدیاں ہِن  ۔ نازو دے حسن توں فِدا

تھی تیں شمل خاں اوں وستی دے خان دا گبھرو جوان پُتر اپنڑیں محبت دے جال وِچ پھسائی کھڑا ہا۔ اوندے

ونجنڑ دے ویلھے اوں کنوں رستے وِچ رات دے اندھارے وِچ ملنڑ دی منت کریندا ہا ۔ نازو تونڑیں غریب ہئی

۔ پر او ہئی تاں ہِک تریمت کہیں سوہنڑھیں تے امیر خان دے منہ وِچوں اپنڑی تعریف سنڑنڑ دے بعد تاں

اوکوں ایویں لگدا ہا جو جیویں او ہوائیں وِچ اُڈردی ودی ہووے ۔

شازو کوں نازو سارا حال حویلا ڈیندی ہئی تے او ہونکوں ایہو کجھ اہدی ہئی نازو شمل خاں ہِک جوان ہے

تیں سردار ہے تے سردار کڈاھیں کہیں غریب نال کھیڈ تاں سگدے پر اوکوں اپنڑان دِل نئیں ڈے سگدا ۔

ناں شادو کیا اوکوں تریمتیں دی تھوڑ ہے جو میں کنیں آوسی ۔ او قسماں چا چا تے میکوں یقین ڈیویندے اوندیں

اکھیں وِچ جیویں پیار دا سمندر ہووے اگر او کوڑ ہووے ہا تاں قسماں نا چاوے ہا ۔ تیں اساں پیالے ویچنڑ

والیاں فقیریں توں ناں آوے ہا ۔

نازو آکھیا شادو سوچ گھِن نازو ، پیار کرنڑ آسان ہوندے پر نِبھانونڑ بہوں اوکھا ہے ۔ میکوں تاں ساڈے

معاشرے دے ہر جوان دیاں اکھیں جسم دیاں بھُکیاں لگدن ۔ جیویں او ہر تریمت کوں نگل ونجڑ چہندیاں

ہووِن۔ نازو تیکوں کائینی پتا جو پیار ہی کائنات دا سبھ توں سوہنڑاں جزبہ ہے اے ہِک اینجھاں نشہ ہے جیرا

چویہہ گھنٹے رہ ویندے تیں لہنڑ وچ نئیں آندا ،

شادو  : اللہ کرے نازو ایویں ہووے ۔

گالھیں کریندیں کریندیں ہوکلے مریندیں مریندیں اونہاں دا ڈینہہ لنگھ ویندا ہا ۔ عشاہ دے بعد نازو صاف

سُتھری تھی کیں شمل خآں کوں ملنڑ کِڑائیں توں باہر نکل تیں باغ دو آئی ۔ چاندڑی رات ہئی ٹھڈی ہوا

پئی چلدی ہائی ۔ شمل خاں نازو کوں آندا ڈیکھ تیں زور تیں اوندی بانہہ کوں پکڑ تیں سینے نال چا لیندے ۔

نازو : خان ایویں ناں کیتا کرو کِتھاں اسمان تے کِتھاں بھوئیں ۔ بھوئیں اسمان دا میل نئیں تھیندا ، میں تاں

ہِک غریب پیالے ویچنڑ والی خانہ بدوش فقیرنڑی ہاں ۔ نازو دا منہ شرم توں رتا لال تھی گیا ۔

"نازو اے فرق تیڈے دِل وِچ آندن توں میڈی محبت تے چاہت ہئیں ۔ میں چاہنداں جو توں ہمیش کیت

ے میڈے نال رہویں ” شمل خان آکھیا ۔

"خان ایویں کتھاں تھیندے میڈی تاں کئی حثییت ہئی کائینا ، میں تاں شودی نوکرانڑی بنڑنڑ دے لائق وی

کائینی ” نازو آکھیا ۔

شمل خاں نازو کوں اپنڑے باہیں دے گھیرے دے وِچ گھِن گھِدا نازو پِچھوں تھیونڑ پئے گئی ۔

"نازو میں جڈاں تیکوں سینے نال لینداں تاں ایویں پچھوں کیوں تھی ویندی ہئیں ” شمل خان نے آکھیا ، "

ناں سئیں ناں ! تُساں تاں چن ہاؤ جیندی ٹھڈی روشنی وِچ تاں اساں بہہ سگدوں پر اوکوں حاصل کرنڑ دی ساڈی جُرات تیں حثییت کئینی  ، اساں غریب کنیں ہے تاں صرف ایہا عزت !

 نازو شرم نال آکھیا ۔

"پیار وِچ انہاں گالھیں کوں نئیں ڈِٹھا ویندا ایندا مطلب ہے توں میڈے نال پیار نوہیں کریندی "

"شمل خان توں میڈے پیار تے وفا تے شک نہ کر میں دل جان نال تُساڈی بانھی ہاں ” نازو وِضاحت کیتی ۔

ایویں گالھیں کریندیں ادھی رات گزر گئ تے نازو اپنڑیں کِڑیئیں دو ول آئی ۔

ڈوجھے ڈینہہ نازو کوں بخار آ گیا شادو کوں کلہے ونجنڑاں پئے گیا ۔ او اپنڑے راہ ویندی پئی ہئی تاں شمل خان

اپنڑے ڈیرے دو ویندا پیا ہا ۔  شادو چُپ کر تے راہ توں لگھنڑ پئی تاں شمل خان ردتے تیں آن کھڑیا

"رستہ چھوڑ میڈا شمل خاں ، اے شریف جوانیں دا وطیرہ کائینی  ” شادو کاوڑ نال آکھیا ۔

” شادو توں کیجھی ہئیں ، ایویں لگدے جو سوچ سمجھ تیں رب تیکوں بنڑائے ” شمل خان چلاکی نال جواب ڈِتا ۔

” شمل خاں میں نازو تیں تُہاڈے عشق کوں جانڑ دی ہاں ، او نازو ہئی جیرھی تُساڈی گالھیں وِچ آ گئی ہے  ،

کئی وار پہلے وی تُساں میڈا رستہ روکیا ہا ، اے تاں نازو گالھی جیکوں سمجھا سمجھا تے تھک گئی ہاں جو مرد کوں

چھڑا عورت دے بدن دی حوس ہوندی ہے ، باقی پیار ویار سبھ کوڑ ہے بھلا خان کڈاھیں فقیرنڑی نال عشق

کر سگدے” شادو آکھیا

” تیڈی سہیلی تیڈا آکھیا کائینا منیسی ، اوکوں میڈی محبت تے یقین ہے” شمل شیطانی کھِل کھِل تیں آکھیا ۔

” ایہو تاں ارمان ہے اوندیاں اکھیں اونہہ ویلھے کھُلسِن جڈاں پانڑی سِر توں لنگھ گیا ہوسی  ” شادو کوں ارمان ہا

شادو اے آکھ تے تِکھے تِکھے اگو نِکل گئی ۔ شمل خان منہ تیں ہِک شیطانی کھِل سجا تے کھڑا رہ گئے

ڈوجھی قسط پڑھنڑ کیتے کلک کرو

Check Also

سرائیکی افسانہ "ڈِڈھ دا دوزک” اکھ دی بُکھ وچوں | طلعت نقی

اوتری ، نامُراد ، لوبھِنڑ چور رَن ، تیکوں شرم نئی آئی ، ایویں کریندییں …

جواب دیں

آپ کا ای میل ایڈریس شائع نہیں کیا جائے گا۔

error: معذرت سئیں نقل دی اجازت کائینی